ازرا پاند پافشاری می کند که شعر باید بیش از حد متراکم، مبهم و حاوی معانی عمیق باشد. یک جا نوشته است "ادبیات غنی از زبانی ساده و آسان تشکیل می شود کهتا درجه توانایی اشباع از معانی عمیق باشد."

 معتقد به وزن مطلق است. وزنی که نماینده احساس یا سایه احساسی است که با در نظر گرفتن موزیک داخلی کلمات بیان می شود. وزن شعر باید به درک مضمون آن کمک کند، طبیعی است که این وزن نباید معنی و شکل لغات یا صدای آن ها را از بین ببرد.

 فرم را ضروری می داند و معتقد است که برای یک شاعر ضروری است که از تمام قواعد شعری مطلع باشد.

 در مورد شعر آزاد با نظر الیوت موافق است که می گوید: "برای شاعری که می خواهد اثری خوب به وجود آورد هیچ شعری آزاد نیست." ولی معتقد است که باید در هر زمینه ای کوشید و اگر در این زمینه شعری خوب ساخته شد قابل تصدیق است.

 به نظر پاند یک شاعر جوان باید به این نکات توجه کند:

پرداختن مستقیم به موضوع.

صرفه جویی در کلمات.

رعایت وزن به پیروی از موزیک داخلی کلمات.

 البته این دستور همیشگی نیست _اصولا هیچ چیز را نباید دستوری همیشگی تلقی کرد_ بلکه نتیجه ایست که از دیرزمانی اندیشه به دست آمده و ممکن است که مورد توجه شاعری قرار بگیرد.

هیچگاه نباید به گفته نقادانی که خود هرگز اثر قابل توجهی به وجود نیاورده اند توجه کرد.

 آنچه را که در نثرهای قوی گفته شده نباید در اشعاری متوسط عرضه کرد. نباید تصور کرد که می توان مردم را به قطعه قطعه کردن نثری قوی و نمایاندن آن به صورت شعر فریب داد.

 نباید تصور که هنر شعر آسانتر از موسیقی است یا می توانی اهل هنر را از شعر خود راضی کنی بی آنکه اقلا رنجی را که یک نوازنده متوسط در فرا گرفتن موسیقی متحمل شده، دیده باشی.

 

"مجله آرش/ شماره اول/ آبان ۱۳۴۰/صص۳۴و۳۵"