دلبستگی سیصد و پنجاه و چهارم
بعضی آدمها عين يک گل ناب هستند، ديگران به جلوهشان حسد میبرند. خيال ميكنند اين گل ناياب تمام نيروی زمين را میگيرد. تمام درخشش آفتاب و تری هوا را میبلعد و جا را برای آنها تنگ كرده، برای آنها آفتاب و اكسيژن باقی نگذاشته. به او حسد میبرند و دلشان میخواهد وجود نداشته باشد. يا عين ما باش يا اصلا نباش. شما تك و توكی گل ناياب داريد و بعد خرزهره داريد كه به درد ترسانيدن پشه ها میخورند و علفهای نجيب كه برای بره ها خوبند.
"سووشون/ سیمین دانشور/ شرکت سهامی انتشارات خوارزمی/ چاپ چهاردهم ۱۳۷۷/ص۱۴"
+ نوشته شده در چهارشنبه دوم مرداد ۱۳۹۸ ساعت 0:2 توسط محمد
|