تاریخ نگار

نیمی از عمرم را می بخشم

 به کسی که

خنده بر لب کودکی گریان بنشاند

و نیم دیگرش را می بخشم

 تا حمایت کنم

شکوفه ای سبز را

مبادا نابود شود

و هزار سال به دنبال ترانه ای به راه می افتم

و هزار دره لبریز از خار و خاشاک را

رد می کنم

دل به دریای خروشان می زنم

تا عطر را

در ساحل های پر از بوته های یاس جمع کنم

من بشریتی هستم در کالبد یک انسان

پس چگونه آسوده باشم

حال آنکه خونی پاک و بی گناه ریخته می شود؟

برای زندگی ترانه می خوانم

و تمام شعرهایم را به زندگی می بخشم

که شعرهایم

تمام دارائی من است...

 توفیق زیاد