فعالان مبارزات مسلحانه به وضوح به این نتیجه رسیده بودند که هیچ راه دیگری باقی نمانده است. توجیه نظری مبارزه مسلحانه پس از نخستین گام های عملی ارایه شد. درست یا غلط، طرفداران خشونت بر این اعتقاد بودند که بی تحرکی _با این امید که تحولات غیر قابل پیش بینی آینده ممکن است برآورنده مقصود باشد_ پذیرفتنی نیست. برای احزاب و گروه های سیاسی دیگر که، به هر دلیلی، به خشونت متوسل نمی شدند، نتیجه جدا شدن از فعالیت سیاسی مستقل در داخل کشور بود. این بار نوبت گروه های چریکی، تهاجمات جسورانه علیه رژیم، قهرمانیگری رمانتیک و توجیه خشونت بود. تاثیر جنبش چریکی چنان گسترده بود که حتی در گفتگوهای خصوصی شاه با وزیر دربارش بازتاب یافت. گزارش شده که او در یک مورد در ۲۳ دی ۱۳۵۴ گفته است: "عزم و اراده آن ها در نبرد اصلاً باورکردنی نیست. حتی زن ها تا آخرین نفس به جنگ ادامه می دهند. مردها قرص سیانور در دهانشان دارند و برای اینکه دستگیر نشوند خودکشی می کنند."

 شاه، حتی زمانی که می خواست خودش را رهبری مدرن و آزاد اندیش نشان دهد، مشهور بود که زنان را پایین تر از مردان در نظر می آورد. شگفتی او نسبت به رفتار چریک های زن نمونه دیگری از تاثیر این جنبش بر عالی ترین مقام رژیم شاهنشاهی بود.

 

"شورشیان آرمان خواه/مازیار بهروز/ ترجمه مهدی پرتوی/انتشارات ققنوس/چاپ دهم ۱۳۸۶/صص۱۰۴و۱۰۵"