تاریخ نگار

یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت و ثنایی برو بگفت. فرمود تا جامه ازو برکنند و از ده بدر کنند. مسکین برهنه به سرما همی‌رفت، سگان در قفای وی افتادند خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند در زمین یخ گرفته بود عاجز شد. گفت این چه حرامزاده مردمانند سگ را گشاده‌اند و سنگ را بسته. امیر از غرفه بدید و بشنید و بخندید گفت ای حکیم از من چیزی بخواه. گفت جامه خود می‌خواهم اگر انعام فرمایی

رضینا مِن نوالِکَ بالرَحیلِ.

 

امیدوار بود آدمى به خیر کسان

مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان

 

سالار دزدان را برو رحمت آمد و جامه باز فرمود و قبا پوستینی برو مزید کرد و درمی چند.

 

 

"گلستان سعدی/تصحیح محمدعلی فروغی/چاپ سوم ۱۳۶۱/موسسه انتشارات امیر کبیر/باب چهارم در فواید خاموشی/حکایت دهم"